ਰਿਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਅਚਾਨਕ ਦਿਵ੍ਯ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜੋ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭੂਤ-ਬਾਧਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦਾਂ ਛੁਹੀਆਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੀ ਪਲ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵੀ-ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਜ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਮਹਾ-ਮੁਨਿ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਕਨਿਆਵਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁਖ-ਪੂਰਵਕ ਵਿਅਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ—ਨਹਾਉਂਦਾ, ਪੀਉਂਦਾ, ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਆਖ਼ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਏ ਰਾਜਨ, ਇਥੇ ਤੱਕ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸੁਣੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗ્નਿ-ਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ-ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਏ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰੰਤਿਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਗਨੀਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਅਰਬੁਦਾ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚੀਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿੰਗਾ-ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਾਜਾ ਸੌ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਨੀਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ-ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਲ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਜਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨਾ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਵੀ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਕਈ ਵਿਸ਼ਮਯਕਾਰੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੁਦ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜਲ-ਪਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕੁਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿਮੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਿਮੀ ਤੀਰਥ ਉੱਪਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਦੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ; ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸੁਧਾਰਾ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਸੁਆਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਸੁਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੰਧੁਤਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਤੁੰਗ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ-ਜਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੰਦਿਤ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੰਜਨਦ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੀਮਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।