ਉਹ ਸਮੇਂ, ਨੇਕਦਿਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜਕੇ ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਸੁਤਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮਚਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅਗਨਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਇਹ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਚਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿਮੜ ਗਈ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪਿਸ਼ਾਚਣੀਆਂ ਬਣ ਜਾਓ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਣਚਾਹੀ ਹਿੰਸਾ ਕੀਤੀ! ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਭਲੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ!" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਫਾਦਾਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਦਗਾ ਕਰਦਾ, ਉਹਦਾ ਸੁੱਖ ਇਥੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਿਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਆਪਸੀ ਅਸੰਤੁਲਨ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮਚਾਰੀ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਣੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਛਾਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ, ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਤੇ ਵਧੇ। ਪਰ ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਹ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸੇ ਥਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮਚਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਠਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਤਸੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਤਸੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿੱਖਣਯੋਗ ਤੇ ਅਦਿੱਖਣਯੋਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੀ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, "ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਕਮਲ-ਦਲ ਵਿਚਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਮਸ਼ ਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਹਿਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਆਪਸੀ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ।" ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਵਿਚ ਨਿਯਮਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਰੇਵਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸੁਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਰੇਵਾ ਵਿਚ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਤੇ ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ ਦੋਖ, ਸਾਰਾ ਰੇਵਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਮਦਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰੇਵਾ ਸਭ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੇਵਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ; ਨਰਮਦਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਕੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ। ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਪਾਪ ਦੀ ਲਕੜੀ ਲਈ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਨਰਮਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਯੂ, ਗੰਡਕੀ, ਸਿੰਧੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵੀ। ਤਾਪੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਾ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਿਕਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੇੜੀਆਂ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਰੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਰੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਦਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, 'ਕਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੇਵਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣਗੇ?' ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਰੇਵਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ, ਦਾਨ, ਯਜ੍ਯ ਨਾਲ ਤੋਲਾ, ਪਰ ਰੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਿਕਲੀ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰੇਵਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਏ।