ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਚ ਅਤੇ ਢੋਲ-ਤਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਿਰਤਕਲਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸਮਪੱਤਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਇਹ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜੰਗਲੋਂ ਜੰਗਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਮਿੱਠੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਫ਼ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉੱਥੋਂ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਨੀਲੋਫਰ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਨਿਰਮਲ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੇਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਚੰਦਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਂਟਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼ੁਭ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲਾਸਿਆ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੇ ਅੰਗ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਗ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ। ਉਹ ਹਰਣੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿੱਠੜੇ, ਸੁਰੀਲੇ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਤੇ ਘਟਦੀਆਂ। ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਆਨੰਦ ਤੇ ਉਲਾਸ ਚਹੁੰਫੇਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਚੋਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ, ਗੂੜ੍ਹਾ-ਸਾਵਲਾ ਰੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਮਾਨੋ ਮਨਮਥ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ-ਰੰਗੀ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਧ ਪਹਿਨਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—'ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।' ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਝ ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗਣੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ, 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਆਖਦੀਆਂ, ਚਰਚਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਜੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੰਧਰਵ, ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ, ਜਾਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਪੁਰੁਸ਼? ਜਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਕਿਸੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ?' ਇਹ ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਸਹੀ ਮਨ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਹਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ—ਅਸੀਂ ਪੰਜੇ ਹੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲੇ?' ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—'ਗਾਧੀ ਵੰਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਕੰਡੂ, ਦੇਵਲ ਆਦਿ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।' 'ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਕਰਧਵਜ, ਯਾਨੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਂਵੇਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇ en ਤੱਕ ਕਿ ਨੰਨੇ ਮਿਰਗ ਵੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' 'ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਬੁੱਧੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।' 'ਤਪੋਬਲ, ਸਯਮ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਇਹ ਵੀ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।' 'ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਬੱਧ ਹਾਂ।' 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਹੀਂ।' 'ਵਿਵੇਕੀ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਅਚਰਜ ਕਾਰਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਿਰਗਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਖਾਂ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਇਹ ਜਾਦੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਰੂਪ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।' ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਕਰਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾ; ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।' 'ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿਉਂ ਗਿਆ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।' 'ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਦਈ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਨਿਰਦਇਆ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਚੁਰਾ ਲਏ ਹਨ?' 'ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਸਨੇਹ ਨਹੀਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਠੱਗੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ?' 'ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸੁੱਖਮਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਛੋੜਾ ਲੈਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?' 'ਕੀ ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸਾਡੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਠੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?' 'ਹੇ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਖੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।' 'ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ, ਆਸ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।