ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਰੇਵਾ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਾਤਮਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਜੀਵਨੀ ਹੈ।" ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ੁਕ-ਸੰਗੀਤ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ। ਦੂਜੀ ਕੁਆਰੀ ਸੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਜੋ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਹੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਸੁਤਾਰਾ, ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਪੰਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚੰਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਨਣ ਵਰਗੇ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਉਜਾਲਾ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮੋਹਕ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸੌੰਦਰਯ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ। ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਜਗੀ, ਨਵੀਂ ਲਤਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰਤਾ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ। ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਰਾਗਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਹਿਰਾਂ, ਤਾਲ-ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਰਸ ਭੋਗਣ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਢੋਲ-ਤਾਸਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ, ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ, ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੰਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਿਰਮਲ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉੱਥੋਂ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਜਲ-ਕਮਲ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਸੁੱਚੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਸਫੈਦ ਸਫੈਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੇਤ ਦੀ ਢੇਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੰਦਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਸ਼ੁਭ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਲਾਸਿਆ ਨਾਚ ਦੀ ਮుదਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ। ਗੰਧਰਵ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚਾ ਰਾਗ ਗਾਇਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰ ਲਾਈ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦੀ-ਉਤਰਦੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸਮੇਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਓਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਛੋਦਾ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਰੰਗ—ਮਾਨੋ ਦੂਜਾ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਮਨਮਥਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨਿਆ, ਯਜ੍ਨੀਉਪਵੀਤ ਤੇ ਕਮਰਬੰਧ ਪਾਈ ਹੋਈ—ਅਨੋਖਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗ ਜਾਣ। ਪੰਜੋ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਕੁਆਰੀਆਂ, "ਦੇਖੋ, ਦੇਖੋ!" ਆਖਦੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। "ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੇਕਾਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੰਧਰਵ, ਜਾਂ ਕਿਨਨਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ। ਜਾਂ ਕਦੇ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜਾਨਾ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਪਤੀ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਦਇਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਵੇ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਗਾਧੀ ਵੰਸ਼ੀ ਪਰਸ਼ਰ, ਕੰਡੁ, ਦੇਵਲਾ ਆਦਿਕ ਦੋਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਖੇਡ ਵਾਂਗ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਕਰਧਵਜ (ਕਾਮਦੇਵ) ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਛੋਟਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਓਸ ਵਾਂਗ ਫਸ ਜਾਂਦਾ।" "ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤਕ ਬੁੱਧੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਤ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਨਾ ਚਿਰ ਤਕ ਹੀ ਤਪ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਯਮ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਨਾਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।" "ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ ਕਾਮੀ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।" "ਜਿਹੜੇ ਮਨੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ, ਲਹੂ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਸਲ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ।" "ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੁੱਚਾ ਹੈ, ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਚਿੰਤਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।