ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ’ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗ-ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਗਣੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਇਰੰਡੀ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਮਦਗਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਿਆ; ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਖ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਗਰੇਸ਼ਵਰ ਵਿਖੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਵਿਰਲੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਣਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਯਜਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਮਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੰਝਣੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਭਾਗ ਨਾਸੀਬ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਾਗਾਂਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨੀਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਇੰਨੀ ਕੁ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਸੀ? ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ‘ਨਰਮਦਾ’ ਜਾਂ ‘ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ’ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਮੋਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੇਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋੜਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਥਾ ਦੱਸੋ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਧਰਮ ਯੁਕਤ ਕਥਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਮ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਸ਼ੁਕ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਤ ਸੀ। ਸੁਤਰਾ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਪੰਜੇ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ’ਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਦਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੰਚਲ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦਨੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਵੇਂ ਉਗੇ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੌਂਦਰਯ ਕਿਤਾਬੀ, ਸੁਹਣੇ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਉਭਰੇ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਰਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਹਿਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਲ-ਵਾਦਿਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਿਰਤ ਸਨ।