ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਧਰਮਕ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੋਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜਾ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਵਨੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਮਕ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਬੇਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਦਾ ਜਾਗਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਖਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਕਕਾਰ, ਪਖੰਡੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ?" ਮੇਰੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਜੋ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮਨਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੁੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਚੰਗੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਪਵਾਹੋ।" ਉਸ ਧਰਮਕ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੁੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਠੋ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੀਟ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੰਨਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਮਕ ਆਤਮਾ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, "ਹਰੇ ਰਾਮ, ਹਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ" ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੁੰਨ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਿਆ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਨ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਛੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦਿਵਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਏ; ਪਰ ਹੁਣ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ 'ਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋਏ। ਚੱਲੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਲਿਆਉ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਪਾਰੀ, ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਠ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਹੁਕਮ," ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਇਹ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੇ, ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰ।" ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ, ਵਿਕਟਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਠ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਹਿੰਸਕ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਰਭਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਗਲ ਲਗਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ," ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਧਰਮਕ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਤੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸੁਭ ਅਤੇ ਅਸੁਭ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਧਰਮਕ ਹੋ ਗਿਆ।