ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਨ ਦੀ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਪੂਜਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੌਦ੍ਹਵੀ, ਪਰਿਵਰਤਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਧਨ-ਪੁਣ ਆਖੀਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਜਣਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਰਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਹੁਣ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਪੁਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੈਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਉੱਥੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਨਾਰਿਅਲ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਘੰਟੀ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਅੰਗਾਰਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਾਰਕਾ ਨਵਮੀ ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਕ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਨਬਿੰਦੂ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਪਾਪ ਤੋਂ ਮukt ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀ ਨੂੰ, ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਖ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਜੋ ਪੁਣ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਸਭ ਪੁਣ ਗੰਗਾਰਾਹਵਾ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ 'ਤੇ, ਦਸ਼ਾਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ਼ਾਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚੂਹਾ-ਮੂਹਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ।" ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਨਾਮ ਭ੍ਰਿਗੁ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ, ਪਿਆਰੀ।" ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਧੂੰਆਂ ਉਠ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ; ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਬੈਲ, ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਇਆ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬੈਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਭਗਵਾਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੂਹਾ-ਮੂਹਾ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਰੰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬੈਲ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰਾਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।