ਜਦੋਂ ਬਾਣ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਉ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਟੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਬਾਣ ਫਿਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਓਂ! ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਿਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੈਣਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।” “ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਈ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੋ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਕਈ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।” “ਮੇਰਾ ਪਾਪੀ ਰਸਤਾ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੋਹ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਟੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਣ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਡਰੋ ਨਾ; ਹੇ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸੌਵਰਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ।” “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਕਿ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।” ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲਜੀਵੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਨਗਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਚਾਇਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਨਗਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ‘ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਜਲਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅੱਗ ਉੱਪਰ ਵਧੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ— ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਮਰਕੰਟਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੌਰਾਨ ਅਮਰਕੰਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ— ਗ੍ਰਹਣ ਦੌਰਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਅਮਰ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਗਾਸ਼ ਤੱਕ, ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ। ਉਥੇ, ਅਨੇਕ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਦਾ ਖੇਤਰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਪਤ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੇ, ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਬੱਦਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨਾਮਕ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਘਰਵ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਮੇਘਾਨਾਦਾ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉੱਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਹੈ; ਉਥੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਕਪਿਲਾ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਂਚੀ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਕੁੰਡਲੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਪਲੇਸ਼ਵਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।