ਹਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਮਵਰਤਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਹਵਾ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਲਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਥਰ ਵੀ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ। ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਘਰ ਜਾਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਲ, ਸੁੰਦਰ ਘਰ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਵਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਸੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!” ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੋਜਨਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਸੜਾਇਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਕ ਹੋਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਹੋਰ ਇਕ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤ੍ਰ ਦੀ ਹਥੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੜ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ-ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਜੇ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ? ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਦੁਸ਼ਟ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਲਜਾ, ਸਚਾਈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਹਨ—ਦੱਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ? ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੜਨ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੀ ਭਲਾਈ? ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਰਹਿਮ, ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਦਤਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਅਯੋਗ, ਤੇ ਬੇਸਮਝ। ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਹਨ—ਜਲਾਉਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਅੱਗ, ਨੱਥੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਿਰਦਈ ਅੱਗ, ਸਭ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ, ਲੋਟਸ-ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। “ਸਾਨੂੰ ਸੜ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?”—ਜਦ ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਬਾਣਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਆਮ ਤੇ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ—ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਬਿਨਾ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੜਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ।” ਫਿਰ, ਉਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਿਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਹਰਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ।