ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਬੈਠਾ। ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾਰਦ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, “ਆਗਿਆ ਕਰੋ, ਮਹਾਂਦੇਵ! ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਆਈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?” ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾਰਦ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਬਾਣਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।” ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰੋ।” ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਣੇਸ਼ੀਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਬੀਜ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਿਭਿੰਨ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਯ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦੋ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਡਲੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਾਣਾ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਉੱਠ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।” “ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ—ਇਹ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਬਾਣਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਅਨਉਪਮਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਅਨਉਪਮਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਭਗਵਾਨ, ਕਿਸ ਵਰਤ, ਤਪ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੌਂ ਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਿਵਯ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਉਥੇ ਆਮ, ਆਮਲਕ, ਬੇਲ, ਕੇਲੇ, ਕਦੰਬ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ। ਅਠਵੀਂ, ਚੌਥੀ, ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਿਥੀਆਂ, ਦੋ ਸੂਰਜ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਮਵਾਨ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਵਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਉਪਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਚਾਹੋ ਸੋ ਲੈ ਲੋ—ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੁਕਤ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਨੇ—ਜੋ ਚਾਹੋ।” “ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ; ਲੈ ਲੋ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਚੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਹੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਵਿਚਾਰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭੰਗ ਪੈ ਗਈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਸੁਣੋ ਤੇ ਸਮਝੋ; ਇਦਾਂ ਹੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।” ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਰਾਜ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਰਥ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਾਣ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਚਾਰ ਵੈਦ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਰਥ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ। ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਧੁਰੇ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਬਾਣ ਤੇ। ਯਮ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ ਖਬੇ ਤੇ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵ ਪਹੀਏ ਦੇ ਕੜਿਆਂ ਤੇ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਰਥ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਥੀ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਥ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸਥਿਰ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ— ਤਦ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ 'ਤੇ ਤ੍ਰੀ-ਸ਼ੂਲ ਬਾਣ ਚਲਾਇਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਬਾਣ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਲੋਚਨਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚਦੇ ਤੇ ਖੋਲਦੇ, ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਅਲੋਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਵੇਖਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।