ਇੱਕ ਵਿਆਕਤ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਸਾਦਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੋਸ਼ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੁੜ ਆਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਹੈ।" "ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜੋ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਠੰਢ ਅਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ। ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋ? ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁੱਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।" ਯਾਤਰੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰਭਾ, ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਸੁਣੋ, ਯਾਤਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣੋ।" "ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮਕ, ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸ਼ਰਭਾ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।" "ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਧਰਮਕ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ; ਧਰਮਕ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਹਨ?" "ਸ਼ਾਮਨਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ; ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ।" "ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।" "ਇੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਦੋ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲੋ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ, ਲਾਲਚੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਨ ਨਿਕਾਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਨ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਧਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਫ਼ੌਰਨ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਲਕੀ ਲੈ ਆਵਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਪਲਕੀ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਵਣ ਨਗਰ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਕੇ, ਉਹ ਪਲਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋ ਮੋਹਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਰਭਾ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਪਲਕੀ 'ਚ ਰੱਖਿਆ। ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੜੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਭਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਯਾਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਖਾਣ ਲਈ ਰੁਕਿਆ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੁਰ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਸੇ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਸ਼ਰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਟਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਕਤ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਪੀ ਲਏ। "ਇਹ ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਪਾ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਕਤਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ; ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਪਾਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਾ ਗਿਆ?" "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ?" ਵੈਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਵੈਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੁਣ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਉਥੇ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਠੀ, ਪਰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਪਲਕੀ ਲਿਆਉ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ।' ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਲਕੀ ਲੈ ਆਇਆ।