ਉਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪਾਰ ਪ੍ਰਾਵਰਕਾ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅੰਧਕਾਰਕਾ ਖੇਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਧਕਾਰਕਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਨੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਦੁੰਦੁਭਿਸ਼ਵਨਾ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਿਆਦਾਤਰ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਖੁਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਤੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਲੋਕ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਆਯੁ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿਚ, ਇਹ ਖੇਤਰ ਦੁੱਗਣੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੌਗੁਣੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਧਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਦਾਦਾ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਥੇ, ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧੰਨ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਗੋਲ ਅਤੇ ਚੌਕੋਣ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਇਰਾਵਤ ਖੇਤਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਹਨ। ਇਉਂ ਹੀ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਜਾਂ ਜਬੜੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਲਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੋ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਉਂ ਹੀ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਾਮਯਾਬ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਤਜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਉਤਸਵ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਤੇ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜ੍ਨਸੇਨੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਫਿਰ, ਆਦਰਨੀਯ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਕਹੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਧਾਰਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਨ ਫਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕੁਲਗੁਰੂ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਵਿਸ਼ਮਯ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।