ਗੰਗਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਗੰਗਾ ਆਪਣੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਰਾਜਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਅਵਿਮੁਕਤ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਯੋਧਿਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ, ਕਾਂਚੀ, ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਥਾਨ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਨ ਵਾਰ ਰੋਜ਼ 'ਵੇਦ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ' ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਹੈ।' 'ਉਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।' 'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰਾ ਗਮਨ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' 'ਜੋ ਮੈਂ ਘਰ 'ਚ ਲੁਕਾਇਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਠੰਡ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧੂ ਹਨ, ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।' 'ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ—ਸ਼ਰਭਾ, ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ—ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ, ਯਾਤਰੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' 'ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸ਼ਰਭਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਂਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।' 'ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਾਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਸੀ।' 'ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।' 'ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?' 'ਸ਼ਮਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ; ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ।' 'ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।' 'ਇੱਥੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਖੋਦ ਕੇ, ਧਨ ਲੈ ਲਵੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਲਾਲਚੀ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਖੋਦ ਕੇ, ਧਨ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਸ਼ਰਭਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਧਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।' 'ਇਹ ਜਲਦੀ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਲਕੀਨ ਲਿਆ ਸਕਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਪਲਕੀਨ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਵਣ ਨਗਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਲਕੀਨ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਮੋਹਰਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਰਭਾ—ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ—ਨੂੰ ਪਲਕੀਨ 'ਚ ਰੱਖਿਆ। ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਂਯਕੁਭਜ ਵੱਲ ਤੁਰਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸ਼ਰਭਾ ਨੂੰ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਯਾਤਰੀ ਤੇ ਸਾਥੀ ਰੁਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ। ਸਨਾਨ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸ਼ਰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ 'ਵਿਕਟ'—ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਝਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਚਿਤ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਲਚ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਪਰ ਗਏ।