ਸੁਣੋ, ਸੰਤ ਜਨੋ! ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਵਧਦੇ ਹੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਚੱਖੋ ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਓ। ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੋ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸ਼ਰਧਾ ਵੀ ਉਸੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਸੁਪਰੀਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਦਮ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਪਦਮ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਦ ਹਰੀ ਦਾ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਸ਼ੈਵ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਹੈ। رانਾਂ ਭਾਗਵਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਆਗਨੇਯਾ; ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਭਵਿਸ਼ਯ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਘੁੱਟ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਟਖਣਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਵਾਰਾਹਾ। ਵਾਲ ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਵਾਮਨ ਹੈ; ਪਿਠ ਕੂਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਮਤਸਯ ਹੈ। ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਗਾਰੁੜ ਹੈ, ਹੱਡੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰੀ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਦਿਲ ਪਦਮ ਹੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਸਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਦਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਪੁਰਾਣਾ ਚਮੜਾ ਲਾਹ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਦੀ-ਸਵਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤਨਿਹਾੜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਤੁੱਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਸਕਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਤੇ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ ਜਾਣ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿੜੜਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗੁਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨ ਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਊਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਛੰਨ-ਛੰਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਧ੍ਰੂਵ ਤਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰੇ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣੇ। ਉੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਲੋਕੋ, ਸੁਣੋ ਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਅਨੁਪਮ ਨਾਮ ਜਪੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਮਹਾਨ ਆਸ਼੍ਰਯ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਸਨ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਵਿਂਧਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਭਗਤ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਧਰਮਾਰਣਯ ਦੇ ਭਗਤ, ਡੰਡਕਾਰਣਯ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੰਬੂਮਾਰਗ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਸਤਯ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।