ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘਾਅਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਦੀ ਇਕ ਪੱਤੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਦੋਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਘੋੜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਗੰਠ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਉਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗਾ, ਕੇਲਾ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਬਾਗ, ਗੰਨੇ, ਪਾਨ, ਨਾਗ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸਨ। ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਮੋਰ ਵੀ ਸਨ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਕੁੱਟੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾਂ ਹੋਏ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ?" ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਕਿਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਘੋੜਾ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਉੱਠ ਆਇਆ। ਉਹ ਉਸੇ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੀਤਾ ਦਾ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਇਹ 189ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਪਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸਤੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ; ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਮੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਤੀ ਦੀ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਾਰੇ ਸੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਚੇਤਨਾਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਦ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛਾਛ ਦੇ ਨਕਤਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸੰਕਲਪ-ਵਿਕਲਪ, ਗਿਆਨ-ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਸੰਕਲਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਪਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।