ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਸਖ਼ਤ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਦੁੰਬਰਾ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਖੀਰ, ਜੌ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਦੁਧ-ਚਾਵਲ, ਤੇ ਤਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ, ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ, ਨਿੰਬੂ, ਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਵੀ ਖਾਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਪਾ, ਬੈਲ, ਅੰਜੀਰ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਲ ਦੀ ਲੋਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਲ ਕੱਢ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ, ਛਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਧ ਇਕਠੇ ਪੀਣਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨਾਂ ਚੀਜ਼ ਖਾਣੀ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਾੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਖਾਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਘੁੰਮ, ਚੰਡਾਲ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੁੰਮਿਆ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਦਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਕਾਂ, ਕੁੱਕੜ, ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮ, ਕੋੜੀ ਦੀ ਛੂਹ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਦੁਧ ਜਿਸਦਾ ਬੱਝਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਦੁੱਧੀ ਹੋਈ ਭੇਡ ਦਾ ਦੁਧ ਵੀ ਖਾਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਡ ਦਾ ਦੁਧ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਦੁਧ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਸਾਰਸ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਲਪਵਿੰਗ, ਜਾਂ ਤੋਤਾ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੁਰੁਰਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਲਪਦਾ, ਕੋਕਿਲਾ, ਕਾਂ, ਖੰਜਰੀਟਾ, ਸ਼ੇਨ (ਬਾਜ), ਜਾਂ ਗਿਦ੍ਹ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਲੂ, ਚਕਰਵਾਕ, ਭਾਸਾ, ਕਬੂਤਰ, ਫ਼ਾਖਤਾ, ਟੀਟੀਭਾ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ, ਗਿੱਧੜ, ਬਾਂਦਰ, ਜਾਂ ਗਧਾ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਪਰ ਮਨੁ ਨੇ ਪੰਜ-ਨਖ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ—ਗੋਹ, ਕਛੂਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ, ਤੇ ਸੂਈਦਾਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਯੋਗ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੱਟੀ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਰੌਰਵਾ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਸ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੋਰ, ਤਿਤਰ, ਫ਼ਾਖਤਾ, ਕਪਿੰਜਲਾ, ਗਿਦ੍ਹ, ਸਾਰਸ, ਖਾਣਯੋਗ ਮੱਛੀ, ਹੰਸ, ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾ ਵੀ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਸ਼ਫ਼ਰੀ, ਸਿੰਹਤੁੰਡਾ, ਪਾਠੀਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ—ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ। ਦਵਾਈ ਲਈ, ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਯਜਨ ਲਈ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਮਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਾਸ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਤਨੇ ਵਾਲ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਣ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲਈ, ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਾ ਮਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਆਦਿ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਨਾਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ, ਤਾਂ ਰੌਰਵਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਕਸ਼ਯਾਭਕਸ਼ਯ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲਾ ਛਪਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਿਯਮ', ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨਿਯਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ—ਇਹ 'ਦਾਨ' ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ ਨੂੰ, ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ; ਹੋਰ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ: ਨਿੱਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਤੇ ਇੱਛਾ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ; ਚੌਥਾ, 'ਸ਼ੁੱਧ', ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਨ-ਦਿਨ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਉਪਕਾਰੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਮਾਨਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਧਨ, ਜਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਇੱਛਾ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ' ਦਾਨ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਜਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ-ਜੁੜੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸ਼ੁੱਧ' ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦਾਨ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ-ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ; ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਤਮ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵ੍ਰਤ-ਧਾਰੀ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ-ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦ-ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੰਨੇ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਵਾਲੀ ਉਪਜਾਉ ਜਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇ'en, ਜੋ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਮੀਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ ਬੜੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।