ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਿਯਮਾਂ ਬਤਾਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਿਲਾਸਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਥੂਕਣਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਹੱਡੀਆਂ, ਰਾਖ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ, ਕੰਡੇ, ਛਿਲਕੇ, ਅੰਗਾਰੇ ਜਾਂ ਗੋਬਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ, ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਟਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੁੱਟਣਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ 'ਤੇ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਹਿਲਾਉਣੇ। ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਨਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਉਣਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗਲਤ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਵੀ ਗਲਤ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ ਲਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਜਾਂ ਹੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ; ਪੰਖ ਜਾਂ ਪਟਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੀ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਯਜਨ ਕਰਨਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕਲਾ ਨਹੀਂ ਫਿਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਪੜੇ ਨਿਚੋੜਣੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ, ਇੱਕਲਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਅਧਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗਲਤ ਹੈ। ਰੋਗੀਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਪਤਿਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਚਿਤਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤਪस्वੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਤੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਆਪਣੀ ਛਾਂ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਅੰਗਾਰ, ਰਾਖ ਜਾਂ ਵਾਲ ਆਦਿ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝਾੜੂ ਦੀ ਧੂੜ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ; ਜੇਕਰ ਇਲਾਜ ਦੇ ਵਕਤ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਖਾਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਮਨਾਹੀ ਭੋਜਨ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ—ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਮਰੇ, ਉਹ ਉਸੀ ਵਰਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਰਾਜਿਆਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ, ਨਪੁੰਸਕਾਂ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਥਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਚੱਕਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਧੋਬੀਆਂ, ਚੋਰਾਂ, ਝੰਡਾ-ਧਾਰਕਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਲੋਹਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਕੁੰਭਕਾਰ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਨਾਈ, ਪਤਿਤ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਰੋਗੀ, ਹਕੀਮ, ਵਿਸ਼ਿਆ, ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਪਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਚੋਰਾਂ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਜਿਸਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਲੇ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਲਾਲਚੀ, ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਪਾਪੀਆਂ, ਜਥਿਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਰੋਏ ਹੋਏ, ਬਦਨਾਮ ਜਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮਾੜੀ ਰੁਚੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਠੀਕ ਨਾ ਪਕਿਆ ਭੋਜਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਕਲਾਵਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਸ਼ਰਾਬੀ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਕੀਮ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ, ਤਿਆਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਲਵੋ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਜੇਕਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ 'ਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਪਾਪ ਪਰਿਵਾਰ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਦ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਨੇਤਾ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਜਾਂ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ, ਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਂਚਣ 'ਤੇ ਘੱਟ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ-ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਕੇਕ—ਤਬ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਤੇਲ ਦੀ ਪੀਠੀ ਅਤੇ ਤੇਲ, ਬੈਗਨ, ਕੰਵਰ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ, ਕुसੁਮ, ਅਤੇ ਭਸਮਕਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਜ਼, ਲਹੂਣ, ਖਮੀਰ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਰਸ, ਖੁੰਬ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਉਬਲਿਆ ਅੰਬਰ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਸੜਿਆ, ਫਿਕਾ, ਨਾ ਖੁਲਿਆ ਕਲੀ, ਕਾਲੀ ਧਤੂਰੀ, ਪਲਾਸ਼, ਅਤੇ ਭਟਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਹੀ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕੇ।