ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ—even ਉਹਨਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਨ। ਪਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੈਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚੁਸਤ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਪੱਟੀ ਪਤਲੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਘੋੜਾ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਪਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, "ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ?" ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਸਾਫ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਲਿਆ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਘੋੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕਮਾਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਝਾਗ ਅਤੇ ਲਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇਜ ਫੈਲਦਾ। ਉਹ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਲ ਨਾਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਫੈਦ ਯਕ-ਪੂੰਝ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੁਧੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਰਗੇ ਹਿਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ਼। ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਛਾਂ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੂਹਦਾ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਗਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘੋੜੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਢੇਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਪੂਤਲਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਦੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਪੱਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਸੀ, ਦੇਖੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੋੜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜਾ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਾਂ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆ—ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ—ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗਾ, ਕੇਲਾ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕਾਂ, ਪਾਨ, ਨਾਗਾ, ਕੇਸਰਾ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਝੁੰਡਾਂ 'ਚ ਨੱਚਦੇ ਮੋਰ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਨੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ?" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਬਣਿਆ; ਪਰ ਕਿਤੇ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਦੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੋੜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੱਤੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਦੀ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ-ਮਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਉਣੱਤਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਏ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ, ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਭਾ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆ।