ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਮੂੜਤਾ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਸਦਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿੱਖਾ ਦੇ ਅਹਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਆਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਗਲੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੇਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਮਾਵਤੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਿਸਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉੱਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਵਿਅਸ, ਦੋ ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੰਢੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਤੇ ਪੱਗ, ਚੱਪਲ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਏ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨੱਖ ਕਟਵਾਏ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਏ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਰੱਖੇ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ; ਨਾ ਹੀ ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣੁਚਿਤ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਏ। ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚੱਪਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹੇ। ਉਹ ਵਧੂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਔਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਿਤ੍ਰ ਪੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਖੂਨ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਵਧੂ ਲਏ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੇਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ, ਪੰਦਰਵੀਂ, ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ; ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਿਭਾਏ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ; ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਾਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥਾਂ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਖ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਆਚਰਨ ਅਪਣਾਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਲਟਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਚਲੇ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਉਹ ਚਲੇ। ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲੋ ਕਰੇ; ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ; ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਾਨੀ, ਯਜਮਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸੱਚ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਮੂੜਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਅਸਲ ਮਾਫੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ—ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸੀਧਾ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਕ ਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਹੈ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਲਾਪਰਵਾਹੀ। ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੋਕ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਮਝ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਜਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵਿਦਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।