ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਗੀਤਾ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਖੰਡ ਦੀ 188ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ مشتمل ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਵਿਸਾਲ-ਨੈਣ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਗੌਡ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਪਾਲੂ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਸਿੰਹਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਨ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਠੰਡਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਪਹਾੜ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ earth ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਟਿੱਪਣੀ ਲਿਖੀ। ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਇਕ ਚਤੁਰ ਸੈਨਿਕ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਿਆਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬੀਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਲੇ ਜਿੱਤਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਦ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਘੋੜਾ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਘੋੜਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੋਲੋ, ਕਿਸ ਲਈ?"—ਉਸ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਖਰੀਦਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਭੱਜੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝਾਲ ਅਤੇ ਫੇਨ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਮਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਲ ਨਾਲ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਫੈਦ ਯਕ-ਪੂਛ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੂਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ। ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਘਣੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬਾਦਲ ਛੂਹਦੇ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੂਹਦਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਗਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਚੀਕ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜਾ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਥਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ, ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਵੇਖੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਘੋੜਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਂਠ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਦ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾਵੀ ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗਾ, ਕੇਲਾ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।