ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਵੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਹਾਰ, ਬਿਛੋਨੇ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਲੱਕੜੀਆਂ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਘਸੀਟਣੇ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਣੀ, ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਗਲੇ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਟਕਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੋਲ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੀਟ, ਵਿਛੌਣਾ ਜਾਂ ਵਾਹਨ ਤੇ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਊਟ, ਪਲੰਕੀਨ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੋਣ। ਪੱਥਰ, ਤਖਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕਾ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ, ਸੁਆਦ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਸਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣ, ਮਲਿਸ਼ ਕਰਾਉਣ ਜਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਫੜਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣਾ ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਧਮਕਾਉਣ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ, ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਤੱਕਣ, ਛੂਹਣ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਅਤੇ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਘਿਉ, ਨਮਕ ਅਤੇ ਬਾਸੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦਾ ਹੈ; ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਦਵਾਈ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੋਹ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੰਸਾਰੀ, ਵੇਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਿਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਇਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਸਦਾ ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਜੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸੇ ਜਾਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਲ ਸਵਾਰਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜ਼ਮੀਨ ਛੂਹ ਕੇ ਅਤੇ 'ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਆਖ ਕੇ ਕਰੇ। ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਆਚਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਖੰਡ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਵੇਦ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਧਰਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਦਰਯੋਗ, ਵੈਰ ਰਹਿਤ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਖੇ, 'ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਉ, ਮਾਹਰਾਜ।' ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਖਣ, 'ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ,' ਤਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਰੋਕ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ; ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਓਂਕਾਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜੀਵਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।