ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਵਰਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸਫਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਗਲੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੱਖਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਦੇ ਪਾਸ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਂਗਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਮੱਧ ਭਾਗ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਥੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਥਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਥਾਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਥਾਨ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਪੋਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਨੱਕ, ਛੋਟੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕੰਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ, ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼। ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵੀ ਇਸ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਕੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅੱਗ, ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਦੰਦ ਜਾਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਚਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਂ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਮਧੁਪਾਰਕ, ਸੋਮਾ, ਸੁਪਾਰੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਭੇਂਟ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਹੱਥ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਾ ਧਾਤੂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਫੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਛੋਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ, ਇਕੱਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ-ਸ਼ੇਰਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਫੜ ਕੇ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਦਕਿ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਖਾਨਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਆਂ, ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਅੱਗ, ਸਮਸ਼ਾਨ, ਗੋਬਰ, ਲੱਕੜ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਜਾਂ ਹਰੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਛਿਲਕਿਆਂ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਖੇਤ, ਖੱਡ, ਤੀਰਥ, ਚੌਰਾਹੇ, ਬਾਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੰਜਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪੈੜੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਫੜ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਈਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਨਣ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਸਾਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਜੋ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਧ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੂੜੀ ਜਾਂ ਪੀਚ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਸਤੇ, ਬੰਜਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਮੰਦਰ, ਕੁਆਂ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਵੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਠੀ ਆਦਿ ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ ਤੇ ਪਾਠ ਜਾਂ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ। ਉਸਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਲੇਟ ਕੇ, ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਪਰੋਖਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨਾ, ਬੋਲਣਾ ਜਾਂ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਦਰ, ਤੇ ਸਰੀਰਕ-ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।