ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਕਰਤਵ ਦੀ ਮਿਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਾਰ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਚੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਸਸੁਰ, ਯੱਜ਼ਨ-ਪੁਜਾਰੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦীক্ষਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ 'ਮਹੋਦਯ', ਜਾਂ 'ਆਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਮੱਥਾ ਨਿਵਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਦਿਆ, ਨੇਕ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਕਈ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁਤਾਬਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਕੋ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ, ਕਰਤਵ, ਉਮਰ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ — ਇਹ ਚਾਰ ਬੰਧਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਨ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਪੰਜ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਮਰ ਜਾਂ ਅਹੰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਸਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ। ਰਸਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਦੈਨਿਕ ਭਿਖਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰੋਂ ਭਿਖਾ ਲੈਣ। ਵਿਚਕਾਰ ਖ਼ਤਰੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ — ਉਹ ਭਿਖਾ ਲੈਣ। ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਮੀ ਤੋਂ ਭਿਖਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਭਿਖਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਭਿਖਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਨਰਕ-ਯੋਗ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਜਾਂ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਭਿਖਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹੋਰ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਭਿਖਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਉਲਟ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਭਿਖਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਨਾ ਤੱਕ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਭਿਖਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਭਿਖਾ-ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣ। ਭਿਖਾ-ਜੀਵਨ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਬਿਮਾਰੀ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਅਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰਤ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਖਾਣਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਓ। ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਾ ਖਾਓ; ਇਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਫਿਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਖਾਣ, ਪੀਣ, ਸੌਣ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਗਲੀ 'ਤੇ ਜਾਣ, ਹੋਠ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ — ਵੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਯ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਕਰਨ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ, ਥੂਕਣ, ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ, ਖੰਘਣ ਜਾਂ ਛੀਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੌਕ 'ਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦੇਖਣ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਣ, ਖ਼ੂਨ ਵਹਾਉਣ, ਖਾਣ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ, ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ-ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠਣ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ, ਪਾਣੀ, ਘਾਹ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਛੂਹਣ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਢਲਕਣ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਜੋ ਨਾ ਗਰਮ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੋ। ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਗਰਦਨ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਂ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਜੇ ਜੁੱਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਜੁੱਤੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਨਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਨਾ ਛੂਹੋ। ਵਰਖਾ-ਪਾਣੀ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਰੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾ ਛੂਹੋ। ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੋਡੇ ਬਾਹਰ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੇ, ਜਾਂ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਰਤੋ। ਝਾਗ ਵਾਲਾ, ਮੈਲਾ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ-ਭੰਗ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹਿਆ, ਜਾਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵਰਤੋ। ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਨਾ ਕਰੋ, ਰੰਗ-ਵਿਕਾਰ, ਗੰਦੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਸਤਿਕਾਰ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।