ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼, ਜਿਹੜੇ ਨੀਵੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਸਨ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ?" ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਰਾਜਨ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਤਸ ਨਾਮਕ ਇਕ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸਵੈਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵਗਿਆ, ਤਦ ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੱਥੜ ਗਏ। ਕੇਵਲ ਇਸੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੱਸੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ? ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਲਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਚੇਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਬਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਦੋਖਾਂ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤਰੀ ਬਣੀ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲੇ ਜਾਣ।" "ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ-ਸੌ ਅਠਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਗੌੜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਹ ਵਾਂਗੁ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਤਪਦੇ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭੈ ਦਿਖਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਗੂੰਜਦੇ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟਾਪਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਰਪ-ਪਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਟੀਕਾ ਲਿਖਿਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਿਕ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੈਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁਸਤ ਘੋੜਾ ਬਣਿਆ। ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ ਉਮਰ ਲੰਘਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਉਹ ਸਾਫ਼ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਘੋੜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਣਿਕ ਵਾਂਗ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਖਰੀਦਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਹੈ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆਓ।" ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਘੋੜਾ ਸਭ ਦੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਘੋੜਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਸਾਰਦਾ, ਝੱਗ ਅਤੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਾਵਾਸ ਵਾਂਗ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਗਲ ਨਿਵਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਰੌਣਕ ਵਧੀਆ। ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਸ਼ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀ। ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਬਲੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ। ਸੋਹਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦਾ ਘਰ ਸੀ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।