ਸੂਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੀ embodied ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁੱਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨੂ ਨੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਣਯਤਮ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।” ਵਿਆਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: “ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੰਡ, ਮੇਖਲਾ, ਜਨੇਉ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ; ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰੇ। ਤਿੰਨ-ਤੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨੇਉ, ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਨੇਉ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਬੰਨੀ ਰੱਖੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਣ-ਰੰਗਿਆ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕਪਾਹ ਦਾ ਰੰਗਿਆ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੇ; ਉਹੀ ਪਹਿਨੇ—ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੋ-ਚਮੜਾ ਜਾਂ ਰੁਰੂ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਉ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ‘ਉਪਵੀਤ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ‘ਨਿਵੀਤ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਉ ਸੱਜੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ‘ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਸਮੇਂ, ਤਪ, ਪੜ੍ਹਾਈ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੋ ਸਮਿਆਂ (ਸੰਧਿਆ) ਤੇ, ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਉ ਉਪਵੀਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਮੇਖਲਾ ਤਿੰਨ ਤੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ ਬਣਾਵੇ; ਜੇ ਮੁੰਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਦੰਡ ਲੈਵੇ—ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦਾ, ਇੱਕ ਪਲਾਸ਼ਾ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਜਾਂ, ਕਿਸੇ ਯਜਨਯੋਗ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧਿਆ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਰੱਖ ਕੇ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਜੌ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਰਤਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ 'ਮੈਂ ਫਲਾਨਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ' ਕਹਿ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ। ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਓ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਅਕਤੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਣ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਲਟ ਹੱਥ ਵਰਤੇ—ਖੱਬਾ ਤੋਂ ਖੱਬਾ, ਸੱਜਾ ਤੋਂ ਸੱਜਾ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਵਿਦਿਆ—ਲੌਕਿਕ, ਵੈਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ—ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀ, ਭਿਖਿਆ, ਫੁੱਲ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਲਿਆਣਤਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ। ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਰਾਖੀ, ਮਾਮਾ, ਸਸੁਰ, ਨਾਨਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ—ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਨਾਨੀ ਅਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਦਾਈ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠੋ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਬੈਠੋ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੋ; ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਵੀ, ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੀਏ। ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ, ਜੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ: ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋ ਨਿੱਤ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।