ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰਿ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤਿ ਮਾਨਯੋਗ ਤੀਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਸਦਾ ਉਸ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਸੌਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਭੀ ਵਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਜਪ ਲਵੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣ—even ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਾਊਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਨਮਨ ਲਗਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ—which ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵੱਸੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਸਦਾ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਐਸਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ—ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਖੰਡ ਦੇ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਗਰੀਬ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਘਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਣ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਅਨਾਜ—ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ—ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ—ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਜਿੰਨੇ ਬਾਲ ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨੇ ਬਾਲ ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਲਾਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।