ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਇਕੱਲਾ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਗੀਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਠ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਖੋਪੜੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ, ਜੋ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵ ਯਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਦੇ ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮਯ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਆਂਗਾ; ਹੱਸਦੀ ਹੋਈਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ।" ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੋਹਕ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਹੰਸ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਨ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਪੂਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ 'ਚ ਲਾਲ ਚੂਣੀ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡਦੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਦਿਸਦਾ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰਤਾ ਦਾ ਪਿੰਡ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਲਾ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ-ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਭੇਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੰਹਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੇਟ ਭੇਜੀ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਮੋਹਕ ਪੰਖਿਆਂ ਤੇ ਢੋਲ-ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ ਗਈ, ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉਮਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ। ਪਲਕੀਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਾ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਅਣਦਿੱਖੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਖਰਗੋਸ਼ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਠ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਝੱਗ ਵਾਲੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਠੋਕਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ "ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਗਏ!", ਕੁੱਤਾ ਡਰ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਘਾਵਾਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ, ਖਰਗੋਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ, ਰਾਜੀ ਖਾਲੀਪਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਸੂੰਘਦਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕਾਪੂਰ, ਕੇਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਖਾਂ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਾਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਪੱਕੇ ਆਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਵਤਸਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੱਤਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੁੱਤਾ-ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵ-ਕੰਧਰਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਪਿਆ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।