ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਵਾਮਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚੰਪਕ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੁ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੂਟਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਉਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਉਸ਼ਿਕ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਕੁਆਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੁਸ਼੍ਯ-ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਿਕਾ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਅਤੇ ਅਰਣਯਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨਦੀ ਕੋਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ਭਦਵੀਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਔਦਯਾਨਕ ਤੀਰਥ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚੰਪਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਡੰਡਰਪਣ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਵਿਧਿਕਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਦੀ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਲੌਹਿਤਯਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤੋਯਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਤरणੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਰਜਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਟੰਬ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੋਣਾ ਅਤੇ ਜੋਤਿਰਥਯਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੁਰੂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੋਣਾ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਸਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਗ्यारਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਦਰੀਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਮਦਗਨੀ ਪੁੱਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਅਨੰਤ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।