ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਪਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼੍ਟੋਮ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿ-ਕਾਵਿਆਂ, ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤਿ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—even ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਤਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਵੈ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਅਸੀਂ ਕੀ ਤਪ ਕੀਤੇ, ਕੀ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਕੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ? ਕਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ? ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਇਆ ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨਗਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਨਾਵ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ? ਜੀਵਤ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖ ਵਧੀਆ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨੈਣਾਂ ਲਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਬਹੁਤ ਛਣਭੰਗੁਰ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਇਮੋਰਟਲ ਵੀ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਲੁਕਵੇ, ਪ੍ਰਗਟ, ਪੂਰਨ ਲਿੰਗਾਂ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮਾਨਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾ ਡਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੁਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੰਦੇ ਤੇ ਗਲਤੀ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਗਰੂਰ, ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਦਾਧਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰੂਪ, ਪਿਛਲੇ ਪੁਣ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਪ, ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਪੀੜਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਗਿਆ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਯਮੁਨਾ, ਕਾਸ਼ੀ—ਇਹ ਮਹਾਂ ਸੰਧਿ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਫਲ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਦੂਰੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਹ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ, ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਖ਼ਤਰੇ—ਬਾਘ, ਚੋਰ, ਕੰਡੇ, ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਖ਼ਰਚ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਮੰਗਦੇ ਹੋ। ਕਰਪਰੀ! ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਅਣਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿਰਕਾਲ ਦੀ ਨੇਕੀ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ? ਗਦਾਧਰ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਦਧ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ— ਇਸਨਾਨ, ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ, ਉਚਾਰਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਵਿਜ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਜਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਡਾਢ, ਛਾਲ, ਡੰਢੀ—ਇਸ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਫਿਰ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਜੇਕਰ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ— ਜੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਚਾਹੇ ਸੌ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਹੋਵੇ— ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਸਮੇਂ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ— ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਰੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਤੇ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਮਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼੍ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁਣ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪਕਾ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਕੀਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰਿ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦਾ ਪੁਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਚੰਦਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪੁਣ ਸੁਣੋ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਮਾਪ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਪੁਣਤਾ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹਰ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਰੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।