ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਹਨ, ਸਦਾ ਹੀ ਦੇਖਣ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਸਤੁਤੀ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਟਾਹੁੰਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਉਸ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਗਾਊਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰਾਹਤ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਇ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਨੇ ਉਸ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਨੀਚ ਜਨਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ।" ਦਇਆਲੂ ਮੁਨੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਸੋਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੁੱਲ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੀ; ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਆਦਿ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁਦ੍ਰ, ਇਕਲੇ ਕਵੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਪਰਮ ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਛਿਤ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਮੁਢਲੇ ਯੋਗੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦਿਵਯ ਆਸਰਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਲਯ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੋ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ, ਚੇਤਨ ਦਾ ਇਕੋ ਮਾਲਕ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਯੋਗੀ, ਬੀਜਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਜਾਂ ਰੂਪ ਦਾ ਭੇਦ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਉਤਪੰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਟੁੱਟ ਸਰੂਪ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਮਕ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਹੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਨਾਸਕਰਤਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ-ਚੂੜਾ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ ਡੰਡ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ—ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ, ਲੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਕੁਕਰਣ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜ, ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੇਠਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਹਿਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ—ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਮੱਧਾਨ੍ਹੇ—ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਮੱਧਯਮੇਸ਼ ਹੈ; ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।