ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਰਨਾਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਕਾਲੀਨ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਵੀਸੰਕ੍ਰਮਣ ਤੀਰਥ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਜੇਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਮਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਵਾਧੂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਅਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰਗੁਤੁੰਗਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਪ੍ਰਮੋਖਸ਼ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਲਭ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਗਤ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਹਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਉਹ ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਪ੍ਰਹਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਦਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚਤਮ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵੇਤਸਿਕਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਿਕਾ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਪ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲੋਟਸ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੈਮਿਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੱਧੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਵਰਨਨ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਈਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਹਨ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੇਤੀ ਦਰਸ਼ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਸਾਂਖਯ-ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਕਰਮ-ਯੋਗ, ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮ—ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨੇ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਗਿਆਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ।" "ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੇਰਾ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਹੈ।" "ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ—even ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਕਾਲ ਬਣ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਿਆਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਜਾਤਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—ਹਰੇਕ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀਆਂ, ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ, ਮਹਾਂ ਨੰਦੀ-ਸਵਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੋੜ ਕੇ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੋਈ ਮੌਤ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।