ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਦ ਇਲਾਹੀ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਿਆਨ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਅੱਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੈਸ਼ ਵਜੋਂ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਪੁੰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਕਿਹੜਾ ਸੀ? ਦੂਤ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣ, ਵੈਸ਼! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਧ੍ਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ, ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ, ਪੰਜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਿਰਮੋਹ, ਜਿਤਕਾਮ, ਧਿਆਨਕੋਸ਼, ਤੇ ਗੁਣਾਧਿਕ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਚੌਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤ, ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਜੀਊਂਦੇ। ਉਹ ਨ ਆਸ ਰੱਖਦੇ, ਨ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ; ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ—ਸਭ ਇਕਸਮਾਨ ਸਮਝਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦੇ। ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਠੰਢ ਤੇ ਹਵਾ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ, ਤੇ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ। ਇਹ ਯੋਗੀ ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਕਾਰਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬਲਕਿ ਤੱਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਅੱਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ-ਵਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਯਤੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਏ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਤਰੱਸੇ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਹਵਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਧੰਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਧੰਨ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਧੰਨ ਹਨ, ਧੰਨ ਹਨ ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਧਨ।' 'ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਧੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਉਸ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਚਰਨ-ਜਲ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਯਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਪਜਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ! ਮੈਂ ਉਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮਸ਼ੀਲ; ਕਰਮਸ਼ੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਗਤ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ! ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੇੜੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੌਤ ਤੱਕ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ, ਜੇ ਕੋਈ ਯਤੀ ਇਕ ਰਾਤ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਏ, ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਪੁੰਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇ।" ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਝੱਟੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਤ ਦੀ ਵੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਇਲਾਹੀ ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਸਮਾਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਹੇ ਨਰਪਤਿ! ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਵਰਤ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ! ਜੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਸਮਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉੱਥੇ, ਕਰਣਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਮੰਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਕੁਬਜਾਮ੍ਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਨਰਪਤਿ! ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਾਮੁਦ੍ਰਕ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਯਾਤਰੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ।