ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋ ਸੌ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਚੋ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜਗਵਯ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਲ ਪੀਣ ਦਾ ਫਲ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਜਲ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹਵਨ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਅਸਿਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ—ਅਰਥਾਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਕਰੇਤਾ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ—even ਜੇ ਬੇਇਤਫਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ—ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ; ਇਹ ਗੁਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹੋਣ—ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਗਯਾ, ਕਾਸ਼ੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੀਰਥ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਯਮੁਨਾ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ (ਏਕਾਦਸ਼ੀ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਦੱਸ ਪਿਤਰ, ਦੱਸ ਮਾਤਾ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੱਸ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਅੰਦ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ—ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਤੇ ਨਰਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਹਿੰਸਾ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮ, ਦਾਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ—ਇਹੀ ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੱਤੇ, ਮੂਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਵੇ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਮੀਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਵੀ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਚੰਦ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ?" "ਐ ਦੂਤ, ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਧਾਰ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ?