ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਂਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਮਾਪੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਦਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਚੰਗੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦਿਨਾਂ, ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ—even ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ—ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁਰੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ— ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਭੇਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮੰਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਮੁੜ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ (ਅਣਗ੍ਰੇਟਫੁਲ) ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਥੋਂ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਉਥੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੁਆਫ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਯਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ—even ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ—ਉਹਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਅਨੁਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦਾ ਸਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰੱਥ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਕੜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੀਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ—even ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੇਕ ਮਹੀਨੇ ਇਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਰਮ ਇਕਵੀਹ ਨਰਕਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਚਰਿੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਣਅਨੁਮਤ ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖਦਾਈ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਐਸੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—even ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।