ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੂਤ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਹੜੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੂਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੜਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਹੇ ਭਲੇ ਜੀ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ—even ਜੇ ਸੱਤ ਕਦਮ ਲਈ ਵੀ ਹੋਵੇ—ਅਸਲ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਦੇਵੀ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਠੀਕ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਣਿਜ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਝ ਹੋ ਸਕੀ, ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਯਜ੍ਨ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" "ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਦਾ ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਛਰਾਂ, ਸਰਪਾਂ, ਡੰਗ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜੀਵਾਂ, ਇਨਸਾਨਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੜਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਗਲ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਡੰਗ ਮਾਰਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਸੋ ਜਨਮ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੌ ਜਨਮ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਬੜ, ਲੰਗੜੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਗਹੀਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਣਿਜ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਿਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।" "ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਤੇੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ, ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ—ਸਭ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜ੍ਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।" "ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰੁਕਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਨਿਡਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਵੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜਿਆਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ, ਲਾਚਾਰਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਕੀਤਾ।" "ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਚਾਰਾ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡਾ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਜਾਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸਵਰਗ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ।" "ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਣ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ-ਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅਖੁੱਟ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਪਾਪੀ ਵੀ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਕਿਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—" (ਕਥਾ ਇੱਥੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ...