ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਕ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧਰਮੀ ਆਤਮਾ ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੱਚੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਕ ਦਿਨ, ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਇੰਦਰੀ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਯੋਗ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਗਰੀ 'ਚ ਮਿਤਰਵਾਨ ਨਾਮਕ ਆਤਮਾ-ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਅਜਪਾਲਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।