ਉਹ ਉੱਚਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕੌਂਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਬੰਧਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ।” ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਕੁਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਇਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਤੁਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੜ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ!” ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਦਵਾਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਉੱਤਮ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਤੱਤ—ਇਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਫਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਲ਼ੰਬ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਕੁਟੰਬ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਇਸਤ੍ਰੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਨਰਮ-ਮਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਨਸੀਬ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਨੌਜਵਾਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਦੀ ਹੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਗੰਧਰਵ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਊਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨਹਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਿਰਗ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਿਓ, ਪੁਰਸ਼ ਧਨ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼—ਇਹ ਚਾਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਉਲਟਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਮੈਂ, ਅਣ-ਸਮੇਂ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਕੁੜਿਓ, ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਉਸਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਸੁਸਵਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ; ਸੁਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਚੰਦਰਿਕਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜ ਗਈਆਂ ਹੋ—ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਸ਼ਾਚੀਆਂ ਬਣ ਜਾਓ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤਾ? ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ—ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਜ ਨਹੀਂ! ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਸੁਖ ਦੋਹਾਂ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਜਾਓ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸੀ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਓਸੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਵਧੇ। ਪਰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਭ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ।