ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ, ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਸ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੋ; ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਯਮਤ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਭੀ ਇਹ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸਮਭਵ ਹੋਵੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਲੋਂ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। "ਹੇ ਭੈਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਹਰੀ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹੋ।" ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਆਨੰਦਮਈ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਨਾਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੌਵੀ ਨੈਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੇ ਸਮਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਇੱਕੋ ਸਰੂਪ, ਨਰ-ਸਿੰਘ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਪੇ ਗਏ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਮੌਲਿਸਥਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਾਰਿਤਾ ਤੇ ਲੀਲਾਵਤੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉੱਠਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਲੀਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣਗੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣਗੇ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਧੁਨ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ "ਨਰਸਿੰਹ! ਨਰਸਿੰਹ!" ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਗੂੰਜ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ। ਕਲੀਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਵੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ, ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਰਸਿੰਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਚਪਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੋ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ' ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਿਰਾ, ਹੋਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਸੁਣ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਕ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਧਰਮੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉੱਚਤਮ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਆਨੰਦਮਈ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਿਤਰਵਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਾਪਾਲਾ ਦਾ ਗੁਰੂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਕਦਾਰ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਭੌਂਰੇਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਹੁੰਦੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।