ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੇਖ ਲਏ—ਇਸ ਵਿਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਪੂਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੀਰਥ ਤੱਕ ਜਾਣਾ, ਲੱਖਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਗਨਿਹੋਤਰੀਆਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਆਪ ਹੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਮਾਤਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਪਾਠ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨੀਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਇਸ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਇੰਨੀ ਕੁ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁਤਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਸੀ? ਕਿਵੇਂ ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛੂਹ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋਏ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਨ੍ਹਾਏ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਨਰਮਦਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ 'ਨਰਮਦਾ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੱਕ ਅਮਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਥਾ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੁਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਸੁਤਰਾ, ਚੰਦਰਕਾਂਤਾ ਦੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਿਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" "ਇਹ ਪੰਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਕਾਂਤਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਖੇਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਭਰਦੇ ਹੋਏ ਉਰ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤਾਜਗੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇਪਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਵੀਂ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਸਨ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।" "ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਵਿਧਾਨ, ਵਾਜਿਆਂ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਡੌਲਕ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਨੱਚਣ, ਨਾਚ ਦੇ ਨਰਮ ਝਟਕਿਆਂ, ਚਿਤਰਕਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪੰਜ ਕੁਆਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਬਾਗ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀਆਂ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਗੀਤ-ਚਤੁਰ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਦਿਨ ਸੁੱਚੇ ਝੀਲ ਤੇ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।" "ਸੁੱਚੇ ਬੈਰੀਲ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਪਥਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਘਾਟ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਟ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਦਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵਧੀਆ ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜਾਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਸ਼ੁਭ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕਰਕੇ ਨਾਟਯ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।" "ਗੰਧਰਵ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੀਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗਨਯਨੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਨਾਲ ਗਾਇਆ।" "ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਛੋਦਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਇਆ।" "ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ, ਅਤੇ ਚੋਖਾ ਰੂਪ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਮਾਨੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੇ ਹੋਣ।" "ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਗੰਢੇ ਕੇਸ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਮਨਮਥਾ ਵਾਂਗ ਤਣੀ ਕਮਾਨ ਵਰਗਾ। ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ ਨਜ਼ਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋਵੇ।'" "ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੀਆਂ ਮ੍ਰਿਗਨੀਆਂ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈਆਂ।" "ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚੁਗਲੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਜੋ ਭੋਲੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।" "ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।