ਹੇ ਮਹਾਨ ਜਹਨਵੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ। ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ—even ਮਹਾਨ ਜ਼ਿਆਨੀ—ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੀਲੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਣ; ਇਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਦਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਣੀ ਗੰਗਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੈ। ਉਸ ਕਾਲੇ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਹੇਠ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕismet ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਧਾਨੀ—ਇਹੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਜਿਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੰਖਿਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕ ਹੈ। ਸੰਘਮ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਮ ਤਤਵ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਘਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਹੈ ਪ੍ਰਯਾਗ! ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਸਤਿਕਾਰ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਕਰਮ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੰਧਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—even ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੰਦਨ। ਕੀ ਤਪ ਕੀਤੇ, ਕੀ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਕੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ? ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਉਥੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਪਰ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ, ਇਨਸਾਨ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਲੁਕਵੇ, ਪ੍ਰਗਟ, ਸਿੱਧ ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮਨਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਰ, ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅਣਤ ਸੁਖ, ਜਾਂ ਪਾਠ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਜਾਂ ਅਜਾਣਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਘਮੰਡ, ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ, ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਸ਼ਰੀਰਕ ਮੋਟਾਪਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਦੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਦਾਧਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਮਾਪ, ਨਾ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਦੁੱਖ—ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਗਿਆ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ, ਉੱਚਾ ਸੰਘਮ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਫਲ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵੇਲੇ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਗਯਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਔਖਾ ਰਸਤਾ, ਦੂਰ—ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ—ਜਿੱਥੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਖ਼ਤਰੇ ਹਨ—ਚੀਤੇ, ਚੋਰ, ਕੰਡੇ ਤੇ ਸੱਪ—ਉਹ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਘੜੀ, ਨਿਮਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਖ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕਪਰੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਦਾਧਰ, ਜਲ ਕੰਢੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਵੇਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਗਯਾ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ? ਜਾਂ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਿਰ-ਕਾਲ ਦੀ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ? ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ। ਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ— ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਗੰਗਾ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਪਰਭਾਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਟਾਹਣੀ, ਛਾਲ ਤੇ ਡੰਡ—all ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਹਰਿ-ਸਿਮਰਨ ਜਾਂ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੜਾਉਣ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ—even ਜੇ ਸੌ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ। ਸੜਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੰਨ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤਕ ਚਿਤਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦੁਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੈਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥਾਂ, ਰਿਵਾਜਾਂ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮਰਨ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।