ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ, ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਾਰੀਅਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਥ ਦੇ ਦਿਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੈਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਣਥੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਨਾਮਕ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਚੌਦਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਹੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਖ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਗੰਗਾਰਾਹਵਾ ਸੰਗਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਪੱਛਮੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦਿਵਿ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚਿਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਵਾਸ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਅਚੰਭਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਾਨਵ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ।' ਈਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨਾਮਕ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਯਸੀ।' ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਈਸ਼੍ਵਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇੱਥੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ; ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।' ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੰਦਿ ਬੈਲ ਉੱਪਰਤ ਹੋਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਬੈਲ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਿਟੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।' ਤਦ, ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬੈਲ ਵੱਲ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੈਲ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਜਦ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੈਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਅਤਿ ਅਚੰਭਤ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਹੱਸੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਦਿਵਿ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਭੈ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਾਸੁਕੀ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।' 'ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।' 'ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਤ੍ਵ, ਰਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ।' 'ਯਮ, నియਮ, ਯਜ੍ਯ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।' 'ਉੱਚਤ ਰਸ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅੰਜਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਲਬਧੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਹਨ।' 'ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ।' 'ਮੈਂ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਆਸਕਤ ਹਾਂ, ਉਪਹਾਸ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।' 'ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਛਣ-ਭੰਗੁਰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸਤ, ਨਿਰਦਈ, ਬੁਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਤਿਤ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।' 'ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਠੱਟਾ ਕਰਦੇ ਹੋ?' 'ਮੇਰੀ ਲਾਲਸਾ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਿਓ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟੋ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।