ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਚਿਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ, ਗੋ-ਮੈ, ਆੰਵਲਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਫ਼ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਦਿਨਚਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਘਰ ਨੂੰ ਲੀਪ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਅਸ਼ਟ-ਦਲ ਕਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚਿੱਤਰ 'ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਾਰਯਾ, ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਗਾੜਾ ਕੇਸਰ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਆਰਤੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੈਵੇਦਿਆ—ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਅਰਪਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪ੍ਰਿਯ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਨੈਵੇਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰ: "ਹੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦਿਨ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਓ; ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ; ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ; ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਲੰਗ ਸਹਿਤ ਬਿਛੋਨਾ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਲਈ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਚਾਹੇ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਵਰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮੰਤ੍ਰ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ।" "ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ—" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੋ; ਇਸ ਵਰਤ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤੀਥੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚੇ, ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਦੁਪਹਿਰ 'ਤੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ— —ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ— —ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ," "ਹੇ ਭੈਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਚੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਨਾਲ ਹੈ।" "ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਆਨੰਦਮਈ, ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ, ਦਯਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੌਵੀਸ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਕਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ, ਮਨ-ਸਿੰਘ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵ, ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਜੇਤਾਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਮਾਪੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਥੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।" "ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਲਿਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਹਾਰੀਤਾ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਲੀਲਾਵਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਉਥੇ, ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਪਜਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣਗੇ।" "ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਵੱਸਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਧੁਨੀ ਉਪਜੀ ਸੀ।