ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੁਬੇਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਬੇਰਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਬੇਰਾ ਨੇ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈ ਸੀ। ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਲਯਾ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਹਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ 'ਚ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਓ। ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਕਠਿਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਣਾ। ਅਗਲੇ ਤੀਰਥ, ਅਹਲਿਆ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਮੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਤੇਰਵੀ ਨੂੰ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮਪਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ, ਤਰੱਕੀ ਵਾਲਾ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਰਤ ਲੋਕ 'ਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ, ਸਤੰਭ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਧਨੀਪੁਰਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਮੋਹਕਾ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਹਾਥੀ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪਥਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ 'ਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਤਕ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ 'ਚ ਭੜਕੀ। ਸਾਰੇ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ; ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ; ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਵਤਾ ਬਣ ਗਏ; ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਘਾਟ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਘਾਟ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਫੁੱਲ-ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਰੂਪ 'ਚ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਯਮ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪੂਰਵਕ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਂਧੋਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ, ਭੋਜਨ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ—ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਰਾਹੀਂ—ਜੋ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ 'ਚ, ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ। ਤ੍ਰਿਆੰਬਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਂਧੋਨਾ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉੱਤਰਾਯਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੌਭਾਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਖੇਤ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਜਾਂ ਕਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ-ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਭਾਰਗਵੇਸ਼ਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਰੂਪ 'ਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।