ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਦਾਤ, ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੁਰਖ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, “ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਕਟਾਵੇ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਜ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਹਰਿਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ—ਇੱਕੀ ਅਉਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵੋ।” ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।” ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਹਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘੜੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਬਾਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਕਾਲ ਰੂਪ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ, ਸਿੰਘ-ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਉੱਤਮਤਾ, ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਆਦਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਨੀਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧਿ ਯੋਗ, ਵਣਿਜ ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਛੀ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ। ਵ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਗੱਲ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—ਘਰ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਕੁੰਡ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਤਲਾਵ ਵਿਚ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਗੋਬਰ, ਆਂਵਲੇ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ; ਘਰ ਨੂੰ ਲੀਪ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣਾ। ਉੱਥੇ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਾਤੀ ਰੱਖਣੀ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਣੀ। ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੌਰਾਣਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੇਸਰ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਲਾਗਰੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਗਰਬੱਤੀ, ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਇਕ ਵੱਡਾ ਦੀਵਾ ਜਲਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਆਰਤੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ, ਆਨੰਦ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।