ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" ਤਲਵਾਰਾਂ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਯੁ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਤਾਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਘبرا ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਉੱਚੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਸੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਕੋਈ ਵੀ ਦੈਤਿਆ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਤੁਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਉਹ ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੂੰਡਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ! ਅੱਜ, ਹੇ ਆਯੁ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'" ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੀ। ਛਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੂੰਡਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ।" ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਪਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਛਤਰੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਦ ਆਯੁ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਧਰ, ਹੂੰਡਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਚਰਜ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੂੰਡਾ ਨੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਨਹੁਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ ਇੱਕ ਪਲ, ਦੈਤਿਆ! ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਠੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, "ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ! ਹੇ ਰਾਜਨ!" ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਈ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ! ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਇਕਵੀਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਮੁੱਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਪਲੜੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਰ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀ ਝੰਡੇ ਦੀ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਚਰਜ ਹੋਇਆ। ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਤੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਹੂੰਡਾ ਦੀ ਝੰਡੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਬਾਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਤੀਹ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਹੁਣ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੂੰਡਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।