ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ, ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਤਪ ਕਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ। ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ, ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਨਹੁਸ਼, ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੋ, ਰੰਭਾ; ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਦੀ ਤਪਸ਼ਚਰਿਆ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। "ਸੁਣੋ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗੀ: ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹੂੰਡਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਨਹੁਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਤਪ ਕਰੀ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਲਈ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਸਨੇ ਤਪਸ਼ਚਰਿਆ ਪੱਕੀ ਕਰੀ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਾਪੇਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਦੈਤ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੂੰਡਾ, ਭੈੜਾ ਦੈਤ, ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਗਾ।" ਨਹੁਸ਼ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੰਭਾ, ਸਾਰਾ ਵਿਰਵਾ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ, ਉਹਦੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਵੇਖਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਵਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਤਮ, ਵੇਨਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਤੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੁੰਜਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਸਹਾਇਕ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਹੂੰਡਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੂੰਡਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਿਰਵਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੂੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਜਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦਾਨਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਰਾਜਸੀ ਰਥ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਤਮਕ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ।" "ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੇ, ਕਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਹੈ।" "ਸੱਭ ਕੁਝ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਤੂੰ ਹੂੰਡਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ?" "ਜੇ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਭ ਦੱਸ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਰੁਕ ਨਾ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ।" ਨਹੁਸ਼ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੂੰਡਾ, ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਲੋਂ ਚੁਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਕੁਆਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਦੈਤ ਵੱਲੋਂ ਚੁਰਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ-ਘਰ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਾਸੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਭੈੜੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ।" "ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਭੈੜੇ ਹੂੰਡਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਹੋਰ ਭਯਾਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੂੰਡਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।" ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਹੂੰਡਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੂੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਭੈੜਾ ਰਸੋਈਆ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" "ਉਹ ਹੁਣ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਗ ਸਮਝ ਕੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਅਯੂ ਦੇ ਭੈੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਪੱਥਰ-ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਰਥ ਨੂੰ ਚੰਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੋ; ਫੌਜ ਦੇ ਸੂਬੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ," ਉਹ ਉਤਾਵਲਾਪਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰੀ, ਛਤਰ ਅਤੇ ਪੰਖੇ ਲੈ ਕੇ।" "ਮੇਰੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।" ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਹਾਇਕ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫੌਜ ਦਾ ਸੂਬਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਸੀ, ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਹੂੰਡਾ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਉਭਰਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।