ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਵਡਿਆਦੱਬ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰੰਦਰ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨਦੀ ਦੀ ਸਦਾ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਗਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਓਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਂਗਾ। 'ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ ਦੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਰਤ੍ਰਘਨਿਆ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿਹੜੀ ਭਸਮ ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ 'ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ ਭਸਮਗਾਤ੍ਰ' ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕੇਵਲ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮੋਟਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਅਸਤਰ (ਵਜਰ) ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇੰਦਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਧਰ ਦੇਵਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਡਿੰਡਿਮਾ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਸਾਧੂ, ਸਪ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਜਾਣ ਗਏ ਕਿ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਸਹਣਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਚੜ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜ਼ਬਾਨ, ਰੰਗਤ ਫਿੱਕੀ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਨਿਕਲਿਆ। ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਕੰਬਣ ਹੋਈ। ਉੱਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗਿੱਧ, ਚਮਗਾਦੜ, ਬਾਜ, ਤੇ ਬਗਲੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।' ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਲੌਕਿਕ ਗੱਜਣੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਯਾਦਵਾਨਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਸੀ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ' ਦਾ ਪਾਪ—ਡਰਾਉਣੀ, ਕਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਮੋਹਣੀ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਸੁਕੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਦੇਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਤੇ ਦੌੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਪਾਪ-ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ?' ਉਹ ਪਾਪ-ਦੇਵੀ ਬੋਲੀ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦਿਓ।' ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਨਦੀ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।