ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ?" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾਧੀਚੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।" ਉਸ ਥਾਂ, ਕੋਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਹੋਦਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਿਧੀ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਕੋਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ ਛੁਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਪਪਲਾਦਾ ਤੀਰਥ ਵਾਲਾ 157ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੂਤਾਲਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੂਤਾਲਯਾ ਓਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਟ ਵਰਖ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੰਦਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੂਤਾਲਯਾ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੂਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਭੂਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਭੂਤਪਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤਾਲਯਾ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਟ ਵਰਖ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਭੂਤ ਜਾਂ ਭਯ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘਟੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਭ੍ਰਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਘਟ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘਟੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੈਦ੍ਯਨਾਥ ਨਾਮਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ— ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜਿੱਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜੀ ਕੁਆਰੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ, ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਘਨ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਲਾਭ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੰਦਰ, ਪੁਰੰਦਰ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇਥੇ ਆਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਵੱਡਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਰ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੋ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਹਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਭਸਮ ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾ, ਭਸਮਗਾਤ੍ਰ, ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ, ਭਸਮਗਾਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੰਘਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਿਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਡਿੰਡਿਮਾ, ਭੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਤੁਰੰਤ ਜਨਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਚਰਮ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿੰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸੁਣੋ— ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਜਲਦੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਵੱਡੀ ਪੀਲਾਪਨ ਆਈ; ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੰਪਨ, ਅਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਨਿਕਲਿਆ। ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਖੜੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਪਨ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਾਹ ਨਿਕਲਿਆ; ਭਿਆਨਕ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀਆਂ। ਗਿੱਧ, ਚਮਗਾਦੜਾਂ, ਬਾਜ, ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਰ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ-ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।