ਹੁੰਡਾ ਦੀ ਘਿਨੌਣੀ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੁੰਡਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਤੂੰ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀਂ ਵਿਜ਼ਲੀ ਵਾਂਗੂ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੋਵੇਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਈ ਹੋਵੇਂ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ। ਉਸ ਦਾ ਰੋਸ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਧੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾਂਚਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਈ।” ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੁੰਡਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਹੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਕੰਪਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਅਜੇ ਜੰਮਿਆ ਨਹੀਂ, ਆਯੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਸੱਚੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।” ਕੰਪਨਾ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਜੰਮਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ, ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਪਨਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਹੁੰਡਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਆਯੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਯੁ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਧਰਮ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਪ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛਤਰ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇਗਾ?” ਇਸ ਲਈ ਆਯੁ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਉੱਦਮ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਟਦੇਵ ਹਨ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਰੁਣੀ ਦੇ ਮਦ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਜਨੇਊ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਨਣ ਅਤੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਯੁ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਅਤ੍ਰਿ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ? ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿਚ ਅਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਮਦ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਰ ਦਿੰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।” ਆਯੁ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਗਰੁੜਧਵਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ਰਯ ਦਿਓ। ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਹੈ।” ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਮੈਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਦ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਦੇ।’” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਯੁ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਦ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੇਵਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਛਾ ਮੰਗ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਲੱਭ ਵਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਆਯੁ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਰਦਾਤਾ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।