ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਵਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹੁਣਡਾ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ। ਨਾਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਅਤੇ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਇਕ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੜਲਾ ਬਣਾ ਲੈ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ ਲੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਸਾਫ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਜੋੜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਜੋੜ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਜੋੜ ਵੀ ਉਸਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਹੁਣਡਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਚਿਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਏਗਾ। ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੋਏਗਾ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੋਏਗਾ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੋਏਗਾ—ਧਰਮਾਤਮਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੁਪੁੱਤਰ ਹੋਏਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਏਗਾ। ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਹੋਏਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੋਏਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਾਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣਡਾ, ਆਪਣਾ ਭ੍ਰਮ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।” ਹੁਣਡਾ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਨਾਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾਹ ਜੋ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਜਿਹੜਾ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ, ਇਹ ਜੋੜ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਦੋਂ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ? ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਵਾਨੀ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਵਾਨੀ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਏਗਾ? ਹੁਣ ਜਵਾਨੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਗਰਭ, ਬਚਪਨ, ਨੌਜਵਾਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ। ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਏਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਮਰਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।" ਹੁਣਡੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਡਰ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਦੋਂ ਅਠਾਈਵੀਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ, ਰੇਵਤ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਲਰਾਮ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣੀ। ਰੇਵਤੀ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਲਈ ਜਿੰਦ ਜਿਹੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇੰਝ ਹੀ, ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮਾਯਾਵਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਮਾਧਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ, ਬਣਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਆਦਿ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਤਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਜੋੜ, ਇਹ ਸਭ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤੈਅ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਰੱਖ, ਆਪਣਾ ਭ੍ਰਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਮਹਾਦੈਤਿਆ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣਡਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਛਲ ਨਾਲ, ਹੁਣਡਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਦੀ ਘੂਪ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਚਮਤਕਾਰੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਵਨੰਦਿਨੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਾਰਤਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।